Wednesday 23th January

Goodmorning America! Op het moment dat we dit schrijven, is het donderdagochtend 5.30u en hebben we stiekem al een paar uur uitgeslapen. Lang leve jetlags!
Gisterochtend om 5.00u werden we gewekt door een hele vrolijke mama. Papa had zich inmiddels al gedoucht, 5 koppen koffie achterover getikt en de auto ingepakt, kortom: hij had er weer zin in. Geheel zonder files zijn we naar Amsterdam gereden, alwaar we door een zeer opgewekte buschauffeur naar het vliegveld gereden werden. Na het fiasco van de vorige keer, werd ons deze keer drama bespaard: mama had, voordat we uit Doetinchem vertrokken, zo'n 15 keer haar portemonnee gecheckt op de aanwezigheid van de creditcards.
Ook Schiphol gaat met zijn tijd mee: de bagage hebben we zelf, zonder hulp van een veel te zwaar opgemaakte stewardess of verwijfde steward ingecheckt. De koffers zijn in een soort capsule naar het vliegtuig gereisd, nadat we (lees: papa) enige moeite hadden met het bevestigen van de labels.
Na de douane hadden we het vliegveld, op een paar verdwaalde businessmen, voor onszelf. De thuis-gesmeerde boterhammetjes werden onder genot van een kopje cappuccino (waardeloos trouwens, het lepeltje zakte meteen door het schuim) naar binnengewerkt.
Bij de gate aangekomen, stond ons vliegtuig al klaar en konden we vrijwel direct boarden. Onze plekken bevonden zich helaas niet bij het raam, maar aangezien we met zijn vieren naast elkaar zaten, konden we ons prima vermaken. Met maar één uur vertraging vlogen we om 10.30u richting het verre Westen. Anne had al maanden uitgekeken naar het vliegtuigeten, en KLM bevredigde haar verwachtingen meer dan voldoende. Heerlijke vegetarische pasta, pizza én stroopwafeltjes: deze vlucht kon niet meer stuk. Misschien iets minder handig is het kijken van een enge film (Savages) in een vliegtuig, dus gelukkig deed Femke het verstandiger met Magic Mike en Alles is Familie. Om 11.50u (20.50u Nederlandse tijd) zette ons vliegtuig wiel aan land: we waren aangekomen in Los Angeles! Voorbereid op ellenlange boardercontrols en bagageclaims, waren we stom verbaasd dat we om 14.30u vrolijk in onze gehuurde auto over de highways van LA reden. De zwarte KIA Sorento is volgens papa geen gewoon model, hij heeft namelijk zeven stoelen en zelfs airco achterin. Want ja, jaloersmakend feitje: het is hier met gemiddeld 24 graden lekker warm! Op het moment dat ik dit schrijf, zitten we in een motel in Palm Springs waar de windmolens je om de oren vliegen. Voor vandaag staat Joshua Tree op het programma, maar ik ben vooral benieuwd naar hoeveel toeristen we tegen gaan komen..

 

Thursday 24th January

Vanmorgen alweer vroeg uit de veren. Om 5 uur waren we echt allemaal wakker, terwijl we gisteravond tussen half 7 en 9 uur zijn gaan slapen.
Helaas is het om 5 uur nog niet licht, dus we hebben heel rustig aan gedaan met opstaan. Ondertussen was er tijd genoeg om te What's Appen met het thuisfront.
Om 7 uur was iedereen klaar om op pad te gaan.
De supermarkt was onze eerste bestemming van deze dag, maar voordat we er waren kwamen we een mooi standbeeld van Marilyn Monroe tegen en moest er even echt toeristisch gedaan worden.
De eerste foto's van de dag zijn gemaakt!!
Daarna op zoek naar de supermarkt. Die was gelukkig om 6 uur al open gegaan.
Aangezien we nog geen klantenkaart hadden, hebben we die vandaag gescoord en wel van de keten met de mooie naam "Vons".
Daarna door naar Joshua national parc, onder het genot van een Starbucks frappuccino, macchiato en cappuccino.
Het leek erop dat het weer ons een beetje in de steek zou laten, maar aan het eind van de dag hadden we allemaal toch iets meer kleur op de wangen.
Na een dag van weinig stappen zetten was vandaag gelukkig weer een dag van meer dan 12.000 stappen, dus de Beauties kunnen weer trots zijn op mij.
Tijdens één van de wandelingetjes hebben we, of eigenlijk Anne, geholpen met het schoonhouden van het park. Wat er opgeruimd is dat kun je navragen bij één van ons. Ik kan wel verklappen dat dat ding op plekken kan komen waar de zon niet schijnt.
Een mooie route dwars door het park over een dirt road, waarbij de zon zich regelmatig liet zien was ook een hoogtepunt van deze dag.
Het laatste hoogtepunt was de zaadverspreiding van Marcel, tijdens de laatste wandeling.

   
 
   
 
 

Friday 25th January

Vandaag zou een dag van veel rijden worden. Maar daarnaast hebben we toch ook een leuke wandeling gemaakt door een canyon. Het was een beetje klimmen en klauteren,, waarbij het ons af en toe iets makkelijker gemaakt werd, doordat er een ladder geplaatst was.
De weg terug naar de verharde weg werd nog even spannend, want het leek erop dat de auto het ging begeven. Alle lampjes, die maar konden branden, gingen branden en gas geven kon niet meer.
Marcel heeft de auto dus maar door laten hobbelen en op hoop van zegen, toen de auto stil stond, heeft hij de motor afgezet en opnieuw gestart.
En gelukkig, zonder lampjes, konden we weer gewoon wegrijden. Hoe hadden we de verhuurder uit kunnen leggen dat we met onze huurauto op die onverharde weg, waar we niet mochten rijden, stil stonden?
Daarna konden we door naar onze volgende verrassing: salvation mountain in slab city. Zoals Marcel al zei: "dat is weer een dingetje van mij". Die "dingetjes" van hem maken onze vakanties zo bijzonder.
Zijn volgende dingetje was het middelpunt van de aarde. Iemand had berekend dat dat daar zou moeten zijn en heeft dat punt de naam van zijn vrouw gegeven: Felicity-city.
Helaas was het middelpunt van de aarde gesloten.
Vervolgens gingen we door naar Yuma, om daar te overnachten in een super 8 motel.
We zijn nu net terug van een lekker etentje bij Applebee's.
Straks weer fijn slapen en morgen richting Tucson, Arizona.

Trouwens: de zaadverspreiding van Marcel had alles te maken met een cactus die zijn zaadjes verspreidt door ze via de vacht van een langskomend dier te laten vervoeren.

   
 
Saturday 26th January

Primeur: de eerste pittoilets zijn gesignaleerd, geïnspecteerd en geütiliseerd. Een groot plezier, zoals altijd. Hoewel ik moet toegeven dat ze de afgelopen jaren steeds schoner geworden zijn: van een gat in de grond waar je je behoeften in deponeerde, terwijl de strontvliegen je om te oren vlogen, naar een fris geurende toiletpot die zelfs voor een koel briesje zorgde: wc-papier onnodig makend.
Nog steeds zijn de temperaturen hier jaloersmakend: kouder dan 20 graden hebben we het hier overdag nog niet gehad. Helaas was gisteren een dag van veel regen, waardoor we, met het oog op de voorspellingen die ook niet veel goeds voorzagen, besloten hebben om de planning een stuk in te korten en de zon op te zoeken. In de vorm van 800km hebben we dat vandaag gedaan. Hoe verder we naar het noorden reden, hoe beter het weer werd. Als de zon doorbrak, was het zelfs zomers warm. Reden genoeg om een tussenstop te maken in Saguaro National Park, vlakbij Tuscon. De cactussen zoals je die kent uit de cowboyfilms (of misschien meer herkenbaar: de tequilafles) stonden met bosjes langs de kant van de weg. Donkere wolken boven de bergen, zonnetje op de cactussen en papa's 'perfecte foto' was gemaakt. Ook Femke was erg onder de indruk van alle prikplanten en heeft druk gezocht naar de ideale cactus om mee te knuffelen.
Tien uur, twee tankbeurten, één staat, oorverdovend gezang en vele vrachtwagens later kwamen we aan in Alamogordo, New-Mexico. Over een paar uurtjes mag mama haar 51e levensjaar inluiden: ze hoopt op niet al te veel gedoe, maar we hebben nog een verrassing voor haar in petto..

 

Sunday 27th January

Een halve eeuw op deze aarde en dan om half 5 's morgens toegezongen worden door 6 lieve collega's, dat gebeurt toch niet iedereen! Maar mij wel!!
Vervolgens werd ik een paar uur later toegezongen door 2 geweldige dochters, die ook nog een dansje ingestudeerd hadden. Super, toch?
Het is op zich al bijzonder dat je als oerhollandse wakker wordt op je vijftigste verjaardag in Alamogordo, New Mexico. Maar dat je op 27 januari dan ook nog je neus en schouders een beetje verbrandt in de White Sands maakt het allemaal heel speciaal. Net als de felicitaties die via mail en sms binnenkwamen. Alles bij elkaar zorgde dat ervoor dat ik me vandaag echt jarig heb gevoeld.
Nu zitten we in een motel in Albuquerque en zijn aan het bekijken waar we de volgende dagen naartoe gaan.
Dat wordt de komende 2 nachten in Mexican Hat, dicht bij Monument Valley. Waarschijnlijk hebben we daar geen beschikking over internet. Het thuisfront moet het dan even zonder bericht van hier doen.


 

Monday, 28th January

Albuquerque: de stad met een naam zo moeilijk dat je hem niet kunt schrijven noch uitspreken. Wij hadden het geluk hier wakker te worden! Na een lekker ontbijt, zijn we in de auto gesprongen om richting Santa Fe te rijden. Ondanks de bewolkte luchten hebben we ons prima vermaakt in deze stad, met zijn vele kunstenaars, kerken en Adobe-stijl huisjes. Na de tour door de stad zijn we doorgereden naar Mexican Hat. Onderweg kwamen we door sneeuwstormen die we al van mijlenver aan konden zien komen. Één van de mooiste dingen aan Amerika is, volgens mama, dat je zo ver kunt kijken. Uitgestrekte vlaktes met af en toe een bergje zijn hier aan de orde van de dag! Voor verder vermaak onderweg hebben we de lijstjes weer in het leven geroepen: de langste trein (129 wagons), verschillende fastfoodrestaurants (belachelijk veel), meest opmerkelijke figuren (man met roze haar en chihuahua), aantal Wallmarts (tel kwijt)..
Het motel waar we de komende twee nachten slapen is gebouwd tegen een berg aan en met de San Juan-rivier vlak onder zich. De nachten zijn donker, de luchten helder, dus dat betekent dat we veel sterren kunnen zien.

 

Tuesday, 29th January

Hoewel ik in de veronderstelling was dat er vandaag indianen geknuffeld konden worden, bleek dat we helemaal nog niet in Navajo-gebied waren.. Helaas: het Bureau of Land Management was de baas over dit prachtige stukje Amerika. De Valley of the Gods staat al sinds 1988 op papa's to-do-list en 25 jaar na dato komt het er dan eindelijk een keertje van! Over een off-road-weg zijn we langs het 'Monument Valley' van de niet-indianen gereden. Het échte Monument Valley ligt hier zo'n 20 mijl vandaan en is eigendom van de indianen. De Amerikanen hebben dit, toentertijd naar hun inzien, waardeloos stuk land waar alleen knalrood zand en geen vruchtbaar stuk grond te vinden is, aan de oorspronkelijke bewoners toegekend. Nog altijd tot grote frustratie van de Amerikanen is Monument Valley inmiddels één van de, naar onze mening, mooiste parken van Amerika met zijn kolossale rotspartijen en rode gesteenten. Back to the Valley of the Gods: papa genoot van zijn ritje off-road en zette de auto dan ook meerdere malen op een onmogelijke helling stil om een foto te maken. Mama, met haar 50+ een kersverse fotografie-leerling en diehard toerist, deed papa's trucjes feilloos na op haar tablet. Femke vond het, ondanks dat de zon keihard scheen, te koud om de auto uit te komen en bleef de mooie uitzichten vanuit haar lekker warme stoel bekijken.
Een uitzichtpunt, genaamd Muley Point, was het volgende agendapuntje voor vandaag: een prachtig uitzicht over het canyon-achtige landschap dat de San Juan-river had uitgesneden, met op de achtergrond de rotsen van Monument Valley. Hier hebben we ons, ondanks dat we bijna weggewaaid werden, toch wel even vermaakt. Een korte stop in Natural Brigdes National Monument waar papa niet erg van onder de indruk was, waarna we weer naar beneden geglibberd zijn met de auto, richting Goosenecks. Na een flinke klim- en klauterpartij met papa stonden we er met onze neus bovenop: de rivier had zich zigzaggend een weg door de rotsen gebaand, een erg mooi gezicht. Na zo'n volle dag kon er extra genoten worden van een etentje bij het restaurant dat bij ons motel zat: de oude man die ons bediende was heel gezellig, maar duidelijk vergeetachtig en had aan de 2 tafeltjes die vol zaten vanavond meer dan zat. Morgen mag ik eindelijk indianen knuffelen: Monument Valley it is!

Wednesday 30th January

Vanmorgen weer een lekker ontbijtje genuttigd, die door de oude man van gisteren klaargemaakt werd. Het duurde dus iets langer dan de dag ervoor, voordat we konden eten, maar het ontbijt was wederom erg lekker.
Vervolgens naar Monument Valley.
Het leek alsof wij de enige toeristen in het park waren. Daarom durfden Anne en Femke wel op een paard te gaan zitten, met cowboyhoed en pistool, voor de foto.
Het rondje door het park duurde een stuk langer dan gepland. Elke keer weer konden er erg mooie foto's gemaakt worden. Dit kwam zeker ook omdat de weergoden ons goed gezind waren.
Toen we het park uitreden was het al na 12 uur en er stond in ieder geval nog een wandeling in canyon de Chelly gepland.
Uiteindelijk begonnen we om 3 uur aan de wandeling die zo'n anderhalf uur zou duren.
Toen we de auto op de parkeerplaats gezet hadden, werden we begroet door 2 indianen die ons één of andere steen met opdruk wilden verkopen.
Aan het begin van onze wandeling naar de bodem van de kloof kregen we gezelschap van een andere indiaan die ons wees op bezienswaardigheden onderweg. Dit zorgde ervoor dat wij ons steeds meer zorgen gingen maken of onze auto nog wel op de parkeerplaats zou staan, met alles er nog in, als wij weer terug zouden zijn.
Toen de "begeleider-indiaan" terug omhoog ging, werden we echt zenuwachtig.
We besloten om ook maar zo snel mogelijk weer naar de auto te gaan.
Gelukkig was er niets aan de hand en konden we gewoon weer verder, richting Page.
Aangezien ook hier de zon tegen 6 uur ondergaat, reden we het laatste stuk in het donker.
Het was de eerste keer deze vakantie dat de hemel helder was en zoals dat hoort in Amerika, was de hoeveelheid sterren aan de hemel overweldigend.
We zijn deze vakantie al een paar keer eerder in het donker bij een grote stad aangekomen en de lichtjes van de stad zorgen elke keer weer voor een leuk spektakeltje.

 


Thursday, 31th January

Aan beweging geen tekort vandaag: het was de dag van de Canyons. Waterholes was de eerste canyon, en neem die naam maar letterlijk. Hoewel papa zich heel soepeltjes door het smalle pad manoevreerde, moesten mama, Femke en ik bij elke waterplas even gillen. Gelukkig liep ik voorop en kon ik precies voordoen hoe het níet moest. Blij te rapporteren dat de schoenen van mama en mij droog waren: Femke wilde af en toe graag haar Timberlands laten wennen aan het water. Na een paar uurtjes klimmen en klauteren kwamen we weer bij de auto aan, om even later te genieten van onze salade. De Goosenecks, voor het laatst gezien in 2008, waren de tweede stop. Niet echt een canyon om in te wandelen, maar de heuvel er naartoe moest natuurlijk opgerend worden. Femke met haar 'wie het laatst boven is, is een loser' zorgde ervoor dat papa en ik knokten om de eerste plaats (die ik natuurlijk glansrijk pakte), hoewel zij en mama lekker rustig naar boven wandelden. Het uitzicht was nog even indrukwekkend als ik me kon herinneren, misschien wel één van de meest magische stukken landschap die Amerika rijk is. Helaas konden we niet al te lang blijven, want er stonden nog twee canyons op het programma, waarvan de eerstvolgende de Coalmine Canyon was. Dat was even zoeken: papa wist 100% zeker dat hij de Canyon vanaf de weg kon zien, maar we zijn er eerst knoeihard langs gereden voor we op de terugweg het zwarte zand toch zagen. Na een kleine offroad-rit tussen de koeien door, kwamen we dan bij het gat en papa had ons niet misleid: het was prachtig! Naast zwart kwamen er ook allerlei andere kleuren in de stenen naar voren: wit, rood, geel, roze, bruin.. Zoals altijd moet ik even over het randje gluren naar beneden, maar de mietjes mama en Femke vinden dat ik dan iets te ver doorloop, wat uitloopt op een gegil: 'Anne, voorzichtig!!!!' Maakt het natuurlijk alleen maar leuker..
Laatste stop van de dag: Grand Canyon. Zo'n kleine Canyon is bijna het noemen niet waard, maar toch.. De Colorado heeft goed zijn best gedaan om zich een weg door het landschap te slijten, wat een plaatje! We hadden hem al een keer bekeken vanaf de North Rim, en hoewel de South Rim een beetje dieper is, vond ik de andere kant toch mooier. Daar kon je een stuk dichterbij de Canyon komen en hoefde je niet achter de hekken te blijven. Toch een goeie afsluiter van de dag, die overigens eindigde in een motel in Flagstaff: de stad van Hilary Duff in Raise Your Voice (voor details daarover graag naar Femke).

Foto's bij week 2 >>>

Friday 1st february

Wakker worden in Flagstaff met een temperatuur onder het vriespunt. Vanaf vandaag zijn ons temperaturen van de aangenamere soort beloofd.
Dus snel koffie en tanken en richting Sedona.
Deze, voor Amerikaanse begrippen, zweverige, stad stond oorspronkelijk niet op ons programma.
De weg erheen was al bijzonder mooi en hoe dichterbij we kwamen, hoe warmer en kleurrijker het werd.
Als eerste maar het visitor center in om te vragen wat we zeker moesten bekijken. Daar werden we opgewacht door 6 zeer behulpzame oudere medewerkers, die ons maar al te graag alles wilden vertellen.
Met plattegrond en de belofte om de volgende keer meer tijd in Sedona door te brengen gingen we op weg.
Sedona heeft mooie rode rotspartijen in alle vormen en maten. Het is dus zeker de moeite waard om er langere tijd door te brengen. De zon scheen uitbundig, waardoor sommige rotsen niet mooi op de foto gezet konden worden. Jammer voor de fotograaf, maar de zonaanbidders vonden dat weer wel erg prettig.
Snel weer door richting Kingman, waar we de nacht door gaan brengen.
Maar onderweg eerst nog even langs "een dingetje" van Marcel. Een meer met daaromheen rotsen om op te klimmen en klauteren. Ook gewoon op de rots zitten in het zonnetje was erg lekker.
Daarna via route 66 naar Kingman. Na eerst in het verkeerde motel geprobeerd te hebben in te checken, kwamen we uiteindelijk toch in het juiste motel aan.
Daar tegenover zat een erg Amerikaans uitziend restaurant. Zo eentje met banken en een saladbar.
Onze maaltijd bestond uit 2 steaks, fish & chips en zalm, waarbij we uitgebreid gebruik maakten van de saladbar. Ook een dessert werd genuttigd.
Na ruim een uur, voor amerikanen een hele lange tijd, waren onze buiken zo vol, dat we rollend weer terug konden naar het motel.



Panorama Sedona

Saturday 2 nd february

Vandaag kwamen we weer in Californië, dat betekent dat we weer een uurtje verder van huis zijn. Het tijdsverschil is nu weer 9 uur. Dat blijft het ook tot we in Las Vegas zijn.
Ik probeer me te ontwikkelen tot een groot filmer. Vandaag ben ik begonnen met het filmen van onze road trip. Er zijn al verschillende "trein"-filmpjes gemaakt en ook tijdens het rijden op de dirt roads had ik mijn tablet paraat.
Onderweg kwamen we ook bijzondere dieren tegen. Zoals een heuse roadrunner, maar waar bleef Wile e coyote? Ook werd een koe met maar één uier gespot door één van onze dochters, of was het toch een stier?
We hebben een groot stuk van de oude route 66 gereden. Ook Mojave desert werd doorkruist, via een redelijk begaanbare zandweg.
Aan het eind van Mojave desert maakten we een leuk uitstapje (lees "dingetje") naar lava tube.
Om dit fenomeen te aanschouwen moesten we eerst een stuk dirt road berijden om vervolgens een kleine 300 meter te lopen naar een gat waar we via een trap naar beneden konden.
Onder de grond kwam via een paar gaten het zonlicht naar binnen, als er stof in de baan licht kwam, dan zag je dat als een buis op de wand schijnen.

Sunday 3 rd february

Vanmorgen werden we wakker in een redelijk koud Barstow. Even snel ontbijten en dan op weg naar Death Valley.
Maar er moest eerst getankt worden en ook boodschappen moesten worden gedaan. Gelukkig is in Amerika bijna elke supermarkt ook op zondag open, dus boodschappen doen was geen probleem.
Nog even een klein stukje route 66, om vervolgens onder het genot van steeds aangenamere temperaturen aan te komen in Death Valley.
Een enkele dirt road werd bereden om bij nog mooiere landschappen te komen.
Onderweg werden wel uitwerpselen van dieren gespot, maar de bijbehorende dieren lieten zich niet zien.
Bij het verlaten van het park kwamen we toch nog een, weliswaar kreupele, coyote tegen. Hij liet zich fraai fotograferen.
Daarna werd de route hervat om te eindigen in Lone Pine.
Dit motel had ook de beschikking over een ware fitness-ruimte, die door Anne en mij even goed uitgeprobeerd moest worden. Want mijn stappenteller geeft lang niet elke dag de benodigde 10000 stappen aan, er moesten dus even extra stappen gezet worden.

`

 

  Monday 4th february

Vandaag zouden we de hele dag in Death Valley doorbrengen. Maar tijdens het ontbijt zagen we een foldertje in het motel liggen over de Alabama Hills.
We begonnen dus met een rondje rijden langs rotsen waarin allerlei dieren/mensen/dingen te zien zouden zijn. Het rondje is zeker aan te raden, maar je moet wel heel erg veel fantasie hebben om alle dingen in de rotsen te zien.
Daarna, met volle tank, richting Death Valley.
Even navraag in het visitor center of de routes die Marcel had uitgezocht begaanbaar waren en gelukkig was dat zo.
Onze eerste bestemming was Mosaic canyon. Verwend als we zijn, voor wat betreft canyons, viel deze een beetje tegen. Hij was niet zo nauw als we dachten dat hij zou zijn en hij was ook niet zo lang. Wel zorgde de wandeling voor iets meer kleur op onze wangen.
Vervolgens naar Golden canyon.
Deze wandeling zou mijn stappenteller weer over de 10000 stappen laten gaan.
Het licht viel erg mooi en de wanden leken inderdaad wel met goud bestrooid. Stiekem had ik erop gehoopt dat we de hele loop zouden doen, maar helaas, op eenderde werd besloten om weer terug naar de parkeerplaats te gaan.
Vervolgens op weg naar Badwater. Dit is het laagste punt van Amerika en ligt 85,5 meter onder zeeniveau.
Daarna was de Devil's Golfcourse aan de beurt. Dit ziet eruit als het voetbalveld van de Graafschap. Een knollenlandschap dus.
Uiteindelijk eindigde ons rondje met de tour over de Artist's Drive. Een prachtig palet van kleurrijke bergen om ons heen.
We zitten nu in Beatty en hebben net een broodje van de Subway achter onze kiezen.
Morgen staat er nog meer Death Valley op het programma, want daar is nog veel meer te zien.

Tuesday 5th february

Vanmorgen zijn we begonnen waar we gisteren geëindigd waren: een ontbijtje bij de Subway!
Vervolgens op weg naar Death Valley om nog een paar dingen te bekijken.
Onze eerste stop was bij de Sand dunes. Op zoek dus naar onbelopen duinen. We moesten dus iets verder lopen dan de gemiddelde amerikaan. Dat was niet zo heel erg ver weg.
Daarna naar de Salt Creek, op zoek naar visjes. Die waren helaas nog bezig met hun winterslaap, maar de wandeling was heerlijk in een aangename temperatuur.
Vervolgens naar Zabriski's point, alwaar we uitzicht hadden op de wandeling die we gisteren gedaan hadden naar de Golden Canyon.
Ons laatste doel was twenty mule mine canyon. Dit was een auto-route over een redelijk begaanbare dirt road.
We hebben onze huurauto dus goed gebruikt. Morgen gaan we hem wassen, want dat is echt wel nodig!
Onderweg hebben we gegeten in een wegrestaurant. Op de parkeerplaats stonden enkele vrachtwagens, maar de chauffeurs zaten niet in het restaurant, want naast het restaurant zat een rose gebouwtje waarop stond: Adult Entertainment....
Nu zijn we al in Las Vegas. Morgen gaan we hier in de buurt nog naar de Valley of Fire en naar lovell wash. Dit laatste is ook een canyon. Ik kan dus met recht zeggen dat deze vakantie de boeken in zal gaan als vakantie van mooie canyons.

Wednesday 6 th february

Het was even zoeken, maar uiteindelijk is de canyon gevonden. Het was ook zeker de moeite waard! Mooie laagjes, prachtige kleuren en vooral weinig toeristen.
Daarna toch nog naar de Valley of Fire. Ook hier weer mooie laagjes en heel veel prachtige kleuren.
Aangezien de zon hier om kwart voor 6 al ondergaat, hebben we maar één wandeling gedaan en wel naar de wave. Daar zijn we gebleven tot zonsondergang en toen snel het park uit en richting Las Vegas.
We kwamen vanaf het noorden aan en zagen de lichten al vanaf 50 kilometer afstand.
Ik heb geprobeerd het te filmen, maar dat is jammerlijk mislukt.
Nog even eten bij ons Amerikaanse favoriete fast-food restaurant, Jack in the Box (we make it when you order).
Daarna toch geprobeerd om de auto iets schoner te krijgen, en ook dat is gelukt. Zo moeilijk was dat natuurlijk niet, want veel vuiler kon hij eigenlijk niet worden.
Morgen wordt er geshopt till daddy drops en dan vrijdag weer naar huis, zodat we zaterdag eindelijk Frits weer kunnen knuffelen (en ik denk Niels ook).